SaY iN cHiaNgMa!

Scenario  CV01  ~LOVEMIA~

            ผู้ป่วยชายไทย อายุ 20 ปี มาพบแพทย์ด้วยอาการโรคหัวใจกำเริบ เลิฟ ซักประวัติเพิ่มเติมได้ว่ามีอาการปวดกรามตลอดเวลาเนื่องจากยิ้มมากไป ต้องให้แฟนสาวค่อยๆ ขยี้กราม ให้เบาๆ วันละ 2-3 ครั้ง อาการจึงจะทุเลาลงและรู้สึกสบาย ผู้ป่วยให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า นัยน์ตาฟ่าฟาง เนื่องจากเห็นโลกนี้มีแต่สีชมพู  ผลตรวจทางห้องปฏิบัติการพบ ภาวะหัวใจโตเนื่องจากมีหญิงสาวนั่งอยู่กลางใจ ตรวจ CBC พบ LBC (Love blood cell) มากกว่าปกติ แพทย์ให้การวินิจฉัยว่ามีภาวะความรักกระจายสู่สายโลหิต (Lovemia)

Incidence

            พบมากในวัยเรียน มีรายงานว่า กว่า 90% ของประชากรมนุษย์ จะสามารถพบภาวะนี้ได้อย่างน้อยหนึ่งครั้งในช่วงชีวิตหนึ่ง แต่จากการศึกษาพบว่า อุบัติการณ์ของภาวะนี้จะลดลงอย่างมากในหมู่นักศึกษาแพทย์ สถาบันชื่อดังแห่งหนึ่งในภาคเหนือ ซึ่งจัดเป็นปัญหาที่สำคัญและร้ายแรงระดับจักรวาล อันจะนำไปสู่ภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรง ซึ่งเรียกว่า ภาวะ Emotion town (เหตุเกิดจากความเหงา) ได้

Cause and Risk factor

            ภาวะความรักกระจายสู่สายโลหิต จัดเป็นภาวะที่ทุกคนอยากมีกัน โดยพบว่าสาเหตุสำคัญ มักเกิดจากพันธุกรรม ด้วยหน้าตาที่พ่อ แม่ให้มา หรือปัจจัยอื่นๆ เช่น กรรมเวร แต่ชาติปางก่อน ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อหน้าตาในแต่ละบุคคล หน้าตาดีก็ดีไป หน้าตาไม่ดีคงอยากเกิดใหม่

Staging and Symptoms

            ภาวะความรักกระจายสู่สายโลหิต หรือ Lovemia แบ่งได้เป็น 3 ระยะ

                        1. ระยะ Activate ความรักจะแพร่กระจายสู่กระแสเลือดอย่างฉับพลัน พบมากในหมู่คนเพิ่งมีความรักใหม่ๆ จะปรากฏอาการระริกระรี้ มีความสุขสุดยอด ยิ้มจนแก้มย้วย มองเห็นโลกใบนี้เป็นสีชมพู จะพบการดูแลเอาใจใส่ซึ่งกันและกันอย่างมากในระยะนี้

                        2. Resting stage ความรักเริ่มจืดจาง พบมากในหมู่คนขาดความเอาใจใส่ในรัก ระยะนี้จะมีอาการคิดมาก กลัวจะโดนทิ้ง เริ่มปรากฏอาการวิตกกังวล หวาดระแวง หึงหวง อาจ severe ถึงขั้นตบตี ระยะนี้ผู้ป่วยจะเริ่มเห็นโลกนี้เป็นสีเทา

                        3. Degenerate stage หรือ ระยะเสื่อม ผู้ป่วยจะมีอาการหดหู่อย่างร้ายแรง ร้องไห้ในบางครั้ง โลกมืดมิดหม่นหมองขมุกขมัว ผู้ที่ความรักดำเนินมาจนสู่ระยะนี้ เห็นทีว่าจะไปกันไม่รอด

การดำเนินโรคของเหล่านักศึกษาแพทย์

            ปีหนึ่ง...หล่อเลือกได้ ต้องสวย รวย เก่ง สุดท้ายก็แห้ว  ปีสอง...หล่อยังเลือก สวยน้อยลง แต่ขอเอ็กซ์ๆ แต่ก็ยังแป้ว ปีสาม...ขอแค่พอดูได้ ขาวๆ เป็นพอ ปีสี่...ห้า...หก... เริ่มแสดงอาการโต๋ ศักดิ์สิทธ์...อะไรก็ได้

Treatment

การดูแลรักษาภาวะความรักกระจายสู่สายโลหิตนั้น มีรายงานว่า หากรักษาภาวะนี้ให้อยู่ในระยะ Activate ตลอดเวลา ภาวะ Lovemia จะดำเนินไปสู่ขั้น Chronic ซึ่งจะส่งผลดีต่อความรักในระยะยาวได้

Reference

            Ka-Barn Shine 121          

เรื่องนี้  แต่งลงหนังสือ CMU MED TIME นะ แต่อยากเอามาลงเสปซให้อ่านขำๆ ก็มีศัพท์แพทย์บ้างเล็กน้อย อ่านแล้วอาจจะก่งก๊งนิดๆ แปลไว้ให้ละกัน

Scenario  แปลว่าไรไม่รุหวะ รุแต่ประมาณว่าเป็น case ให้ไปศึกษาเอง

CV01  ย่อมาจาก Cardiovascular ก็ประมาณว่า หัวใจ นั่นแหละ

~LOVEMIA~ ไม่ใช่ เลิฟเมีย แน่นอนนะหมี ... คือ เลิฟวีเมีย เป็นภาวะความรักกระจายสู่สายโลหิตนั่นแหละ ... แรดมะ

CBC ย่อมาจาก Complete Blood Count ก็คือ การนับเซลล์เม็ดเลือด

LBC (Love blood cell) ก็แปลตรงๆ เซลล์ความรัก 555+ เลียนมาจาก Red blood cell

Incidence คือ อุบัติการณ์ ประมาณว่าความบ่อยที่จะเกิดโรคนี้

Cause and Risk factor ก็ตรงๆ สาเหตุและปัจจัยเสี่ยง

Staging and Symptoms ก็คือ การแบ่งระยะ และอาการ

Chronic แปลว่า เรื้อรัง

Reference ก็แหล่งอ้างอิงแหละ คือ กุเอง

เหมือนดูถูกคนอ่านว่าแปลไม่ออก 555+ ใส่ไว้ให้เฉยๆ เผื่องงจิงๆ ขนาดยังมีคนแปล Lovemia เป็น รักเมีย มาแล้ว

Comment ให้ด้วยนะ ใครเม้น ขอให้ช่วงชีวิตนี้เจอภาวะ Lovemia ไม่ต่ำกว่า 800 ครั้ง ฮ่าๆๆ

แล้วกุจะเจอสักครั้งไหมน้อออออ

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักพ่อรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักแม่รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักเพื่อนรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักเสียใจรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักเรียนรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักตัวเองรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

รักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรักรัก

เวลาคุณรักใครสักคน…คุณเห็นแต่คำว่า “รัก” จนมองข้ามหลายสิ่งหลายอย่างไปหรือเปล่า?

พ่อแม่...คนที่คุณควรคิดถึงเป็นคนแรก...แต่กลับถูกแทนที่ด้วยใครคนอื่น?

เพื่อน...คนที่คุณมองหาอยู่เสมอเวลาไม่มีใคร?

เสียใจ...ความเสียใจ...ที่เขาเคยฝากไว้กับคุณ...

เรียน...สิ่งที่ทำให้คุณมีอนาคตที่ดี...

และสุดท้าย...

ตัวเอง???...มันน่าแปลกนะ...ที่คุณรักคนอื่นมากกว่ารักตัวคุณเอง...

ลองย้อนกลับไปคิดบ้างว่า

...คนที่คุณอยู่ด้วยตอนคุณอกหัก...คือใคร?

...คนที่คุณโทรไปร้องไห้เวลามีเรื่องทุกข์ใจ...คือใคร?

...คนที่ทำให้คุณเสียใจ...คือใคร?

...และสิ่งที่ทำให้ชีวิตคุณดูมีคุณค่ามากกว่าคำว่า “รัก” นั้น...คืออะไร?

อย่าบอกว่า...”ก็เขาเป็นแฟนฉันนี่หน่า...”

ลองเปลี่ยนความคิดดู...”ก็แค่แฟน...”

คุณอาจจะเจออะไรดีๆ ในชีวิตเพิ่มขึ้นอีกก็ได้...

ลองย้อนกลับขึ้นไปดู...ว่าความรัก...ทำให้คุณมองข้ามอะไรไปบ้าง?

"ซีมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า โทรเรียกแซนมาซะดึกเชียว?”

"…………………………………………….”

เธอไม่พูดอะไร เอาแต่นั่งเหม่อมองไปตามสายน้ำที่ไหลผ่าน ทันใดนั้น น้ำตาเธอก็เริ่มเอ่อไหลออกมา

“แซน…เราเลิกกันเถอะ”

"ฮะ !!! อะไรนะซี ?”

"เราเลิกกันเถอะ ที่ผ่านมาซีไม่ได้รักแซนเลย ซีมีคนที่รักอยู่แล้ว ซีไม่อยากหลอกตัวเอง ไม่อยากหลอกแซนอีกต่อไปแล้ว ซีขอโทษ … ซีขอโทษจริงๆ”

ผมอึ้งเงียบไปพักใหญ่ เหมือนสายฝนเทกระหน่ำลงมาห่าใหญ่กลางใจผม สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงทันใด เมื่อได้ยินเธอพูดออกมาอย่างนั้น … ผมคิดอะไรไม่ออกในตอนนั้นจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างมันมืดมิดไปหมด แต่ผมยังมีสติพอที่จะถามหาเหตุผลที่ทำให้เธอต้องบอกกับผมอย่างนี้

"ฮะ…อะไรนะ ?”

“เฮ่ย … ปะ … ปะ … ปะ … เปล่าๆๆ ไม่มีอะไร แล้วคุณ … เป็นใคร เข้ามาในบ้านผมได้ยังไง”

ผมก้มลงเช็คสภาพเครื่องของผมอีกครั้ง

“นี่ … นายคิดว่าฉันจะไปปล้ำนายหรอไง … อีตาบ้า”

“เปล่าๆๆ ใครจะไปคิดอย่างนั้น … ผมนึกเสียดายต่างหาก”

“ฮะ … อะไรนะ ?”

“เอ่อ … เปล่าๆๆ ไม่มีอะไร … เอ่อ นี่ … คุณยังไม่ได้ตอบผมเลย ว่าคุณเป็นใคร เข้ามาในบ้านผมได้ยังไง?”

“ฉันชื่อเจน ฉันเคยเรียนโรงเรียนเดียวกับนาย … นายคงจำฉันไม่ได้หรอก … เมื่อคืน ฉันเห็นนายเมามาก พูดจาไม่รู้เรื่อง ก็เลยพานายกลับมาบ้าน”

“แล้วคุณรู้จักบ้านผมได้ยังไง”

“เอ่อ … รู้แล้วกันน่า อย่าถามมาก … นี่ ฉันซื้อโจ๊กมาให้ วางอยู่นั่นนะ ลุกขึ้นมากินเองแล้วกัน เดี๋ยวฉันกลับหละ”

“โอยยยยยยยยยยย … โอยยยยยยยยยยย ปวดหัวจังเลย คงลุกขึ้นมากินไม่ไหว … โอยยยยยยยยยยย”

“กินไม่ไหวก็ไม่ต้องกินละกันนะคะ”

“โอ๊ยยยยยยย ปวด ปวดจังเลย ปวดไปหมดทั้งตัวเลยยย … ไม่ไหวแล้ว จะตายแล้วววว”

“เฮ้อ … นายหนิ สำออยจริงๆ มานี่ ฉันป้อนให้ก็ได้ … อะๆๆๆ”

“แหะๆๆ … โอ๊ยยย เบาๆ สิคุณ … มันร้อนนะ”

“จะให้ฉันเคี้ยวๆๆๆ ให้มันเย็นแล้วค่อยป้อนนายมะ … ฮะ?”

“แหะๆๆ … ก็ดีครับๆ”

วันนั้น เธออยู่ดูแลผมเกือบทั้งวัน ด้วยความขี้อ้อนของผมนั่นแหละ … ผมไม่ได้รู้สึกดีๆ แบบนี้มานานมากแล้ว … หรือนี่จะเป็นเพราะฟ้าสงสาร และเห็นใจผู้ชายตัวน้อยๆ คอยรักอย่างผม เลยส่งผู้หญิงที่หน้าตาพอใช้ พอเก็บไว้ดำรงเผ่าพันธุ์สืบไปชั่วลูกชั่วหลานมาให้ผมได้เชยชม … เธอช่างดีกับผมเสียเหลือเกิน ทั้งๆ ที่ผมจำเธอไม่ได้ … แต่เธอกลับจำผมได้ … คงเป็นเพราะความหล่อของผมไปเตะตาเธอเข้าให้ สมัยผมเรียนมัธยมหละมั้ง

หลังจากวันนั้น ผมกับเจน ก็สนิทกันมากขึ้น ไปเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ติวหนังสือให้กัน กลับบ้านด้วยกัน … นี่คงเป็นรักครั้งใหม่ของผมแล้วสินะ … เจนทำให้ผมลืมเรื่องราวร้ายๆ ที่ผ่านมาได้ … ทำให้ผมคิดได้ว่าความรักไม่ได้เลวร้ายเสมอไป อยู่ที่ช่วงชีวิต ณ ตอนนั้น มันจะเป็นเช่นไร ดี หรือ ร้าย … แต่สำหรับผมตอนนี้ … ไม่ต้องบอกก็รู้

“ฮาโหล เจน … วันนี้ว่างมั้ย มาติวให้แซนหน่อยสิ น้าๆๆๆ นะจ๊าๆๆๆ … โอเค ที่เดิมนะ”

เธอยังไม่ทันตอบตกลง ผมก็ตอบโอเคแทนเธอไปแล้วหละครับทั่น เธอเป็นผู้หญิงที่เรียนเก่งมาก ไม่เข้าใจเหมือนกัน เรียนก็เรียนชั้นเดียวกับผม แต่ความรู้ของเธอ อย่างกับเรียนจบทำงานไปเป็นสิบๆ ปีแล้วยังไงยังงั้น

“นี่ นายแซน … เรียกฉันมานี่ ไม่คิดว่าฉันจะมีธุระของฉันบ้างหรอไง”

“แหม … แซนรู้ว่า ถึงเจนจะยุ่งแค่ไหน ก็แบ่งเวลามาให้แซนได้เสมอแหละจ่ะ … ใช่ม้าๆ “

“เหรอจ๊ะ … หึ แล้ววันนี้จะให้เจนสอนไรอีกหละ สอนไปกี่ทีๆ ก็ไม่อยากจะจำสักเท่าไร”

“สมองมันอยากจำ … แต่ใจมันสั่งไม่ให้จำ …”

“ฮะ … มันไปเกี่ยวอะไรกันหนะ”

“ก็หัวใจมันสั่งให้แซนอยู่กับเจนนานๆ ไงหละจ๊ะ มันเลยไม่จำที่เจนสอนซ้ากกก กะที”

“หือ … ผู้ชายอะไร มารยาร้อยเล่มเกวียนนัก”

เธอต่อว่าผมอย่างรู้ทัน แต่ก็อย่างว่า ความขี้อ้อนของผม มันใช้ได้การเสมอ

ผมได้แต่นั่งไป ยิ้มไป … ปากก็บอกว่า เข้าใจๆ แต่สมองมันไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น นอกจาก … น่ารักจัง

“นี่ มองอะไร มองอยู่ได้ ที่สอนไปนี่เข้าใจมั้ยเนี่ย ?”

“เข้าใจจ่ะๆ … รู้เรื่องทู้กกกอย่างเลย … สอนดีจริงๆ”

“จริงนะ … งั้นเจนลองถามนะ อวัยวะที่อยู่ใน mediasinum คืออะไร”

“โห่ … เบๆ หัวใจไงหละจ๊ะ”

“เบๆ หรอ งั้นไหนลองตอบมาซิ ว่าหัวใจมี่กี่ห้อง แต่ละห้องชื่ออะไรบ้าง?”

“ก็มี 4 ห้อง แต่ละห้องชื่ออออ … เอ่ออออ … แซนจำได้ชื่อเดียวอะ”

“เหรอออ … งั้นตอบมา ว่าชื่ออะไร”

“ชื่อเจนไง … “

“หูย … อิตาบ้า แล้วบอกว่าเข้าใจๆ ชิ … มาทำเป็นปากหวาน”

“รู้ได้ไงว่าแซนปากหวาน แอบมาชิมเมื่อไหร่ไม่ขอกันก่อนเลยนะ”

“ฮึ่ย … นายหนิ ดูสิ คนเค้ามองกันหมดแล้ว”

“เค้าคงอิจฉาเราสองคนหละสิ เอ๊ะ … ดูแต่ละคนดูทำหน้างงๆ หยั่งกะเห็นผี หรือว่า … เค้าเห็นหน้า เจน แล้วตกใจ … ฮ่าๆๆๆ”

“นี่ … ไอ่แซนบ้า … บ้าๆๆๆๆๆ ไม่สอนแล้ว … หึ”

“โอ๋ๆๆ อย่างอนน้าๆ กิ๊วๆๆ”

“ชิ……………………………………………..”

“ไปกินข้าวกันเถอะ … อิ่มอกอิ่มใจ แต่ไม่อิ่มกระเพาะเลย … (กระ) เพาะรักเธอ จนกินอะไรไม่ลงแล้วเนี่ย”

“ปะๆๆๆ ยิ่งอยู่ ยิ่งเน่า … รีบๆ ไปเถอะ คนมองกันใหญ่แล้ว”

เธอรีบลุกเดินหนีสายตาของผู้คนรอบข้าง ที่ต่างมองด้วยสายตาแปลกๆ แต่ผมกลับชอบใจ ที่ได้แกล้งเธอ ก็เธอช่างน่ารักเหลือเกินเวลาโดนผมแกล้ง หิๆๆ

“เจนไม่กินมะเขือเทศหรอ … ?”

“อือ … เจนไม่ชอบ … แซนเอาไปเถอะ”

“อือ … ได้ๆๆ เจนเหมือนเพื่อนเก่าแซนเลย ไม่ชอบกินมะเขือเทศเหมือนกัน แซนต้องช่วยกินตลอดเลย …”

“หึๆๆๆ เพื่อนเหรอ ?”

ผมพยักหน้างกๆ แล้วตอบ “เพื่อนครับเพื่อน …”

ยามเย็นวันหนึ่ง เสียงสายน้ำสาดกระทบโขดหินดังเป็นระยะๆ แสงอาทิตย์รำไรสาดส่องลงมาปะทะเบื้องหน้าของเธอ ผมมองหน้าเธอด้วยใจเคลิ้มลอยคล้อยไปตามสายลม

“นี่ … มองอะไร? “

“มองคนสวย …”

“แต่คนสวยง่วงแล้ว … อยากนอนบ้าง ลุกขึ้นมานั่งซะดีๆ เจนจะนอน …”

ผมค่อยๆ ยกหัวออกจากตักของเธอ แล้วขึ้นมานั่ง ให้เธอได้นอนตักผมบ้าง

“นุ่มมั้ยจ๊ะ … “

“อื้มมม … “

“นอนดีๆ นะจ๊ะ ระวังเจอท่อนอะไรฟาดหัว”

“นี่ … ทะลึ่ง เดี๋ยวปั๊ด ดีดให้งอหงิกเขียวปั๊ด เลยหนิ”

“แซนเป็นคนตรงนะ ยอมหักไม่ยอมงอ ฮ่าๆๆๆ “

“อีตาบ้าาา … นี่แหนะๆๆ”

“โอ๊ยๆๆ เจ็บนะเจน โอ๊ยๆๆ พอแล้วๆ … เดี๋ยวแซนก็ดำรงเผ่าพันธุ์ไม่ได้หรอก”

“หึ … ดี สมน้ำหน้า”

เธอเผลอหลับไปใต้แสงจันทร์ที่เริ่มเข้ามาทดแทนแสงอาทิตย์ ในยามราตรี … ผมเผลอพิงต้นไม้หลับไปพร้อมๆ กับเธอ

“เฮ้ย … เจน เจนอยู่ไหน … เจน …”

ผมละเมอ แล้วสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

“เป็นอะไรไปแซน เจนอยู่นี่ๆ”

“เฮ้อ … ตกใจหมด แซนฝันร้าย ฝันว่าเจนหายไป … อยู่ดีๆ เจนก็หายไป”

“เจนอยู่นี่ไง ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย”

“อืมมม … เจนอย่าทิ้งแซนไปไหนนะ ชีวิตแซนตอนนี้อยู่ได้ก็เพราะเจนนะ”

“ค่ะ … เจนไม่ไปไหนหรอก เจนสัญญา เจนจะอยู่กับแซน”

ผมกุมมือเธอแน่น กลัวเธอจะหายไปอย่างในความฝันจริงๆ

“เจน …. “

“หือ …. อะไร”

“แซนรักเจนนะ … แซนอยากรู้ว่าเจนรักแซนบ้างรึเปล่า … แซนไม่อยากให้เจนจากไปแบบที่แซนเคยเจอมา”

“ไม่บอก … สักวันเราก็คงต้องจากกัน มันไม่มีทางที่เราจะอยู่ด้วยกันไปจนวันตายหรอกแซน”

“ไม่เอาอะ แซนจะไม่ยอมให้เจนไปก่อน เจนต้องอยู่กับแซนตลอดไปนะ … ตอบมาว่า รักแซนรึเปล่า?”

“นี่ … เจนทำถึงขนาดนี้ แล้วยังไม่รู้หรอ ว่าเจนคิดยังไง …”

“โห่ ก็พอรู้ แต่แซนอยากได้ยินจากปากเจนนี่นา …”

“…………………………………………………กลับกันเถอะ … 3 ทุ่มแล้ว”

และแล้ว ผมก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากปากของเธอ แต่ผมพอจะเดาออกจากการกระทำของเธอ ว่าเธอคิดเช่นไร มันทำให้ผมพอจะมั่นใจได้ว่า เธอคนนี้คือคู่ชีวิตของผม คนที่ฟ้าส่งมาให้ และฟ้าคงให้เราได้อยู่ด้วยกันตราบสิ้นลมหายใจ

2 ปีต่อมา ผมเรียนจนจบปริญญาตรี พร้อมกับเธอ เธอบอกผมว่าเธอจะไปเรียนที่อเมริกา ผมตกใจมาก ช็อก … ทำอะไรไม่ถูก ผมไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงเลือกที่จะไปเรียนที่นั่น … เธอน่าจะรู้ว่าอย่างผม คงไม่มีปัญญาหาเงินไปเรียนเมืองนอกเมืองนากับคนอื่นเขาได้ … เธอไม่ยอมบอกเหตุผลที่แท้จริง ที่เธอจะไป … เธอบอกแต่เพียงว่า พ่อกับแม่เธออยากให้ไป และเธอก็สัญญา ว่าจะไม่ทิ้งผมไปไหน เธอจะอยู่ในใจผมตลอดไป … เราจะโทรคุยกันทุกวัน ทุกคืน … ผมบอกเธอว่าจะรอ … รอจนวันที่เธอกลับมา ไม่ว่าจะนานแค่ไหน … ผมก็จะรอ

“เจน … อาทิตย์หน้าเจนก็จะไปแล้วสินะ รู้สึกหายใจ …”

“ใจหาย …”

“เออ … นั่นแหละ ใจหายยังไงก็ไม่รุ”

“นี่ … ยังมีอารมณ์ขันอิกนะ ไม่ซึ้งหน่อยหรอ”

“ซึ้งจ่ะ … ซึ้ง กำลังซึ้ง เศร้า เหงา ซึม ครึ้มอกครึ้มใจ ใยนารีจะร้างรักจากไปไกลไม่ไยดี”

“โหว … ไปเล่นลิเก เลยมั้ยคะ … เจนไปแป๊บเดียวหนะ … นะ”

“สามวันจาก ชาตรี เป็นอื่น”

“นี่ … เค้ามีแต่ สามวันจากนารี เป็นอื่น … เจนไม่ทิ้งแซนไปไหนหรอกน่า … สัญญา … เจนจะอยู่ในใจแซน และแซนก็จะอยู่ในใจเจน ตลอดเวลา นะ”

“ค้าบบบ … สัญญาแล้วนะเจน …”

“อื้ออ … สัญญา”

เธอยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับผม เป็นการสัญญาว่าเราจะอยู่ในในของกันและกันตลอดไป ไม่รู้ว่าผมจะได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้อีกกี่ครั้ง ผมกลัว … กลัวว่าเธอจะไม่กลับมา … กลัวจะเป็นแบบในความฝันของผม แต่ถึงยังไง ผมก็เชื่อใจเธอ และจะรอเธอเสมอ

“เจน … แซนรักเจนนะ”

“จ้าาา … บอกมากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้”

“ก็แต่ละครั้งที่บอก มันรักไม่เหมือนกันนี่หน่า”

“ไม่เหมือนกันยังไง”

“ก็แซนรักเจนมากขึ้นทุกวันๆ ไง มากจนไม่รู้จะมากยังไงแล้วเนี่ย”

“โอ้วโหวๆๆ ขี้อ้อนจังเลยนะเธอ … 2 ปีแล้ว ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”

“โห่ … แซนอะรักซีจนแปรงสีฟันไม่เหลือขนแล่ววว …”

“ฮะ … อะไร?”

“ก็แซนรักเจนไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยนะ”

“หูย … ขนหัวลุก …น้ำเน่าได้ทุกที่ทุกเวลา น้ำเน่าแปรงสีฟันไม่เหลือขนเลยนะ”

“ฮ่าๆๆ แน่นอนๆ … นี่เจน เราคบกันมาก็นานแล้ว เจนยังไม่เคยบอกรักแซนเลยนะ นี่เจนก็จะไปเรียนต่อแล้ว แซนอยากได้ยินว่ารัก จากปากของเจน สักครั้งอะ …”

“ไม่บอก … “

เธอตอบอย่างห้วนๆ แล้วเดินจากไป ผมก็คงได้แต่เฝ้ารอคำนั้นต่อไป ถึงแม้เธอจะไม่เคยพูด แต่ผมก็รู้สึกได้ เพราะหัวใจของผมมันบอก ว่าเธอ … รักผม

หลังจากที่เธอไปเรียนที่อเมริกา เราคุยกันทางโทรศัพท์ทุกวันๆ … ผมอยู่เมืองไทย หางานประจำทำ เพื่อตั้งหลักปักฐานชีวิตให้มั่นคง ผมวางแผนไว้ว่า เมื่อไหร่ที่เธอกลับมา จะขอเธอแต่งงาน เราจะมีลูกด้วยกันสัก 2 คน ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง ผมจะทำกับข้าวให้เธอกินทุกๆ วัน ผมจะพาเธอไปชายทะเลทุกๆ เดือน ผมจะบอกว่ารักเธอมาก รักเธอมากขึ้นทุกวันๆ จนมากที่สุดในวันสุดท้ายของชีวิตผม ผมได้แต่นับวันรอ … รอ … และ รอ วันที่เธอจะกลับมา

3 ปีต่อมา ผมนั่งอยู่ที่ชายทะเล … แสงแดดรำไรสาดส่องลงบนใบหน้าที่แก่ขึ้นมาอีก 5 ปี … พลันเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว … ผมสะดุ้งตื่น มองนาฬิกา … 21.00 น. … เหมือนความฝันของผมเมื่อ 5 ปีที่แล้วมันย้อนกลับมาอีกครั้ง … วันนี้ ผมยังคงอยู่คนเดียว … เธอยังคงไม่กลับมา … นานๆ เธอจึงจะโทรหาผมสักครั้ง … ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา … ผมไม่รู้ว่าอุบัติเหตุทางความรัก มันจะเกิดขึ้นกับผมอีกหรือเปล่า … ผมอยู่ด้วยความกลัว … อยู่กับความเหงา ไปวันๆ โดยที่มิอาจรู้ได้เลยว่า … เธออยู่ไหน … และเธอ จะกลับมาเมื่อใด

ผมเริ่มจะรอไม่ไหวแล้ว ผมไม่มีเบอร์ที่จะสามารถติดต่อเธอได้เลย เพราะเธอบอกกับผมเสมอว่า เธอจะโทรหาผมเอง … ผมนั่งเสิร์ชในอินเตอร์เน็ต หาชื่อ – นามสกุล ของเธอ เพื่อที่จะสืบประวัติหาชื่อพ่อ แม่ของเธอ เพื่อที่จะไปตามหาว่าเธออยู่ที่ใด มีวิธีใดที่จะสามารถติดต่อกับเธอได้

ข้อมูลที่ผมได้รับตรงหน้า …

นางสาวเจนสุดา กนกกานต์กุล

วันเกิด 21 สิงหาคม 2510

บิดา นายสุรศักดิ์ กนกกานต์กุล

มารดา นางสดศรี กนกกานต์กุล

ที่อยู่ 22/45 เขตหนองแขม กรุงเทพฯ

ผมสงสัยในปีเกิดของเจนมาก ปีนี้ปี 2550 แต่ประวัติของเธอกลับบอกว่าเธอเกิด 2510 นั่นหมายความว่า ขณะนี้ เธออายุ 40 ปี ขณะที่ผม อายุเพียงแค่ 25 ปี …

ผมได้แต่คิดว่า ข้อมูลคงผิด … พร้อมกับรีบออกเดินทางตามหาบ้านของเธอตามข้อมูลที่ค้นเจอ

….. 22/45 ….. ผมไม่รอช้าที่จะตะโกนเรียกคนที่อยู่ในบ้าน …..

“มีใครอยู่มั้ยครับ? … มีใครอยู่มั้ยครับ? …”

ตาแก่ อายุประมาณ 70 เปิดประตูออกมาต้อนรับผมอย่างดี … ผมนั่งอยู่ในห้องรับแขก ของบ้านหลังเล็กๆ หลังนี้ … ตาแก่เดินหายไปข้างบน แล้วเดินลงมาพร้อมกับหนังสือรุ่นเล่มหนึ่ง …

โรงเรียนอนุศาสน์วิทยา … รุ่น 10 … ผมยังงงๆ ว่าทำไมตาถึงหยิบหนังสือเล่มนี้มาให้ผม … ตัวผมเองจบจากอนุศาสน์วิทยา เป็นรุ่นที่ 25 … พร้อมๆ กับเจน

“ตาเคยเรียนที่นี่หรอครับ ?”

“เปล่า … ลูกสาวตาเคยเรียน …”

“ลูกสาวตา ??? … ใครครับ เธอชื่อไรหรอครับ”

“เธอชื่อ เจน … เจนสุดา กนกกานต์กุล”

หน้าผมชาไปทั้งหน้า ขนลุกไปทั้งตัว ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเป็นอย่างยิ่ง

“ตาว่าอะไรนะครับ?”

“ลองเปิดหนังสือรุ่นเล่มนั้นดูสิ … ห้อง 6/1 …”

“เจนสุดา กนกกานต์กุล เลขที่ 38 ชื่อเล่น เจน (คนที่ 3 จากซ้าย)”

ผมอ่านออกเสียงอย่างเบาๆ พลางครุ่นคิดกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“นี่มันหมายความว่าอะไรครับ ตา … ผมงงไปหมดแล้ว”

“เธอมาตามหาเจนใช่มั้ย ?”

“ใช่ครับ …?”

“เธอตายไปแล้ว … เธอตายไปเมื่อ 15 ปีที่แล้ว”

“อะไรนะครับ … เธอเป็นอะไรตายหรอครับ”

“ผู้ชาย … ผู้ชายมันทำให้เธอเสียใจ มันทิ้งเธอไป สมัยเธอเรียนจบใหม่ๆ เธอรักผู้ชายคนนี้มาก หวังว่าจะได้แต่งงานด้วยกัน แต่แล้วมันก็ทิ้งเธอไปแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน”

“แล้วทำไมเธอถึงตายหละครับ”

“มันฆ่าตัวตาย … เจนมันเสียใจมาก ไปนั่งกินเหล้า ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วมันก็กระโดดลงไปในบึงของร้านนั้น ตาย”

“ร้านอาหาร … ใช่ร้านแถวมหาลัยที่เธอเรียนหรือเปล่าครับ”

“นั่นแหละ … ก็มีอยู่ร้านเดียว … ตอนนี้ ก็ยังเปิดอยู่”

ผมรีบไปที่ร้านอาหารทันที ร้านที่ผมคุ้นเคยเป็นประจำ สมัยที่เพิ่งอกหักจากซีใหม่ๆ … ร้านอาหารที่ทำให้ผมได้รู้จักกับเธอ

“ขอโทษนะครับ มีใครรู้จัก เจน เจนสุดา กนกกานต์กุล มั่งครับ?”

“เอ่อ … คือ เอ่อออ ต้องลองไปถามเจ้าของร้านดูหนะครับ นั่งอยู่ข้างในนั้นหนะครับ”

ผมเดินตรงไปยังห้องที่พนักงานชี้ทันที แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อพบภาพของเจน วางอยู่กับแท่นวางพระ มีเครื่องของกราบไหว้บูชามากมาย

“นี่มัน … นี่มันอะไรกัน … ผู้หญิงในรูปนี้ ตายไปแล้วจริงๆ หรอ”

“ครับผม … เธอชื่อเจนสุดา เธอเคยพลัดตกน้ำในบึงของร้านอาหารเรา แถวๆ ที่น้องชอบมานั่งกินเหล้าเมื่อก่อนแหละ … เห็นเค้าว่า เธอเพิ่งอกหัก … ก็เหมือนน้องแหละ เธอมากินเหล้าทุกวัน เมามายไม่รู้เรื่องเป็นประจำ จนวันนึง เธอก็พลัดตกไป ไม่มีใครช่วยไว้ได้ทัน … แต่วิญญาณเธอ ก็ไม่เคยทำร้ายใครนะ เธอก็อยู่แถวๆ นี้แหละ พี่ก็เอาข้าวของมากราบไหว้เธออยู่ทุกวันพระแหละ เธอมาดี เธอเป็นคนดีมาก ไม่น่าจากไปด้วยเรื่องความรักเล้ยยย”

ผมยังตกใจกับสิ่งที่พบเจอ ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตต่อไป … ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะที่ผมและเธอเคยนั่ง พลางกินเหล้านึกถึงทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต จนเมาได้ที่ ก็เผลอหลับไป

“แซน … แซน … เจนเองนะ … เจนขอโทษ ขอโทษที่หลอกแซน ขอโทษที่ไม่บอกความจริงกับแซน … เจนไม่ได้ตั้งใจ … เจนตั้งใจจะบอกแซน ตั้งแต่วันแรกที่เจนช่วยพาแซนกลับบ้านแล้ว แต่เจนกลัว … กลัวว่าบอกไปแล้วแซนจะกลัวเจน แล้วเราจะไม่ได้พบเจอกันอีก … เจนขอโทษนะแซน … เจนขอโทษ ถึงวันนี้ เจนคงอยู่กับแซนไม่ได้ เจนคงทำในสิ่งที่เคยให้สัญญาไว้กับแซนไม่ได้ เจนต้องไปแล้ว เจนอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว … วันนี้ เจนมาลา … ขอให้แซนโชคดี ขอให้แซนได้เจอคนที่ดี กับเขาสักที เจนคงไม่อาจเป็นคนนั้นได้ … เจนจะจดจำความรู้สึกดีๆ ที่เรามีต่อกันไว้ … เจนอยากจะบอกว่า … เจนรักแซน … เจนรักแซนมาก … ไม่เคยมีใครทำอะไรให้เจนมากมายขนาดนี้ … แซนเคยบอกว่า แซนรักเจนมาก รักมากขึ้นทุกวันๆ แต่เจนอยากบอกแซนว่าเจนรักแซนมากที่สุดตั้งแต่วันแรกแล้ว และจะรักแซนที่สุด … ตลอดไป … ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมานะแซน … เจนลาก่อนนะ … รักแซนที่สุดนะ … รักนะ”

“เจน … เจน … เจน อย่าทิ้งผมไป เจน ……………………..”

ผมสะดุ้งตื่นมากับความว่างเปล่า ตรงหน้ามีเพียงขวดเหล้าเปล่าๆ ใบหนึ่งเท่านั้น …

“ผมก็รักคุณนะ … เจนสุดา”

เนื้อหาบางส่วนเอามาจากเรื่องจริงนะ

บางมุขเก่าแล้วนะ

กุแต่งไป กลัวผีไปหวะ แต่งเอง กลัวเอง

ขอบคุณคนที่อ่านจนมาถึงตรงนี้นะ ไม่นับพวกที่ข้ามมานะเว่ย

แต่ไม่ว่ากัน เข้าใจว่ามันยาว

กุหนังแต่งจนเหี่ยวแล้วเนี่ย

หมอยเหมอยลุกหมดแล้ว ... กัวผี

ไปนอนแล้วหวะ ง่วงชิบหาย

เม้นด้วยนะ ใครไม่เม้น แม่งขอให้เจอ เจนสุดา

ฮ่าๆๆ

รูดม่าน

รูดม่าน…

ติ๊ง ติง ติ๊ง ติ่ง ... ติ่ง ติง ติ๊ง ติงงงงงง....งงงงง

เสียงสวรรค์ดังขึ้น ... ผมและเพื่อน ต่างพากันวิ่งกรูออกจากรั้วโรงเรียน ... เป้าหมายของพวกเรา ... ร้านเกม

“2 ชั่วโมงเหมือนเดิมนะจ๊ะ คนสวย”  ผมลงเวลาเล่นเกมเช่นเดิมเหมือนทุกๆ วัน

“ค่ะ...ไม่เล่น 3 เลยหละคะ จะได้แถมเจ้าของร้านให้”

“อ๊ะๆ ชะ ชะ ช้าาา อย่างนี้ขอเล่นทั้งชีวิตเลยได้มั้ยจ๊ะ”

ปั๊งงง... เสียงตบโต๊ะดังขึ้น

“กู...เจ้าของร้าน แล้วเนี่ย ... เมียกู  มึงจะล่อกูทั้งชีวิตมึงเลยใช่แมะ ... ฮะ?”

“เอ่อ ... ใช่ เอ๊ยยย !!!  ไม่ใช่ครับ โทษทีครับ ผมไม่รู้ว่านี่แฟนพี่”

“เออ ไม่เป็นไร นึกว่าแม่งจะล่อกูทั้งวันทั้งคืน ไอ้ห่าเอ๊ย!!!  อุตส่าห์ล้างตูด ... แหนะ...ยังไม่ไปอิก เดี๋ยวแม่งจับล่อให้ขี้รั่วเลยมึง”

ผมวิ่งออกจากร้านทันใด พลางเอามือปิดตูด โดยไม่รู้ตัว

“ไอ่ต้อง...วิ่งหนีห่าไรมาวะ?”

“เจ้าของร้านเกมอะดิ แม่งเป็นเกย์ป่าวไม่รุ แต่มันบอกว่า สาวน้อยที่นั่งเฝ้าร้านทุกวัน เป็นเมียมันหวะ”

“อ่าวเฮ่ย น้องแหวว กูโดนหรอยแล้วหรอวะเนี่ย ... แม่งเข้าทำนอง... ผัวฉันเป็นเมียเขาป่าววะ? ไม่น่าเล้ย...น้องแหววกู”

.....ผมเดินเซ็งไปรอรถเมล์ เพื่อที่จะไปเรียนพิเศษต่อตอนเย็น... เฮ้อ ชีวิตมันช่างเศร้าอะไรเยี่ยงนี้ หน้าตาผมก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร สาวๆ ก็มีเข้ามาเป็นระยะๆ แต่ไหงไม่ยักกะมีแควนๆ กะเค้าซะทีหวะ ได้แต่นั่งมอง นั่งเหม่อ ดูคู่อื่นจู๋จี๋ ดู๋ดี๋ ปานจะแหกตูดดม ต่อหน้าต่อตา เฮ้อ... อิจฉาโว่ยยย ... แต่ก็นะ... ไอ่เรา มันเลือกมากนี่หว่า ... เสป๊กสาวผมนะเหรอ หึๆๆ ขาว เนียน งาม ขาเรียว หุ่นนางแบบ ผมยาว แก้มใสๆ อมชมพู เซ็กซี่นิดส์ๆ ว้าววว... นางฟ้า ...

ป๊าบบบ... “นั่งเหม่อ เพ้อ ละเมอ ถึงใครอิกหละมึง  ไอ้เหี้ยเอ๊ย ออกมาไม่รอกู  ปล่อยกูแม่งส่องน้องแหววอยุคนเดียว เสียวตูดชิบหาย เออ... มะกี้ เจ้าของร้านแม่งมาถามกูว่า “จีสตริงแม่ง เข้าวิน ทำไงดี”  ไอ้สรัด แม่งบอกกูเพื่ออออออ...จะให้กูทะลวงออกมาให้ไงวะ กุเผ่นแน้บ แทบไม่ทัน... ว่าแต่สงสารน้องแหววชิบหาย งามๆ อย่างนั้น เสือก...รักตุ๊ด...”

“มึงสงสารน้องแหววหรอ...กุมีทางออกหวะ...???”

“ไงวะ...ไอ้เหี้ยต้อง ???”

“เอางิ ... มึง เอาผัวน้องแหวว มาเป็นเมียมึง  แล้วกู เอาน้องแหวว มาเป็นเมียกู โอเค๊ ??? หาเมียได้ทั้งคู่”

“โหววว  ไอ่สัดหนิ เอาเปรียบเพื่อน ... แต่ก็ได้วะ ... มีรูเหมือนกัน ปิดไฟ แม่งก็มองไม่เห็นหรอก ... เผื่อสวิงกิ้งด้วยเนอะ”

“เฮ่ย ไอ้เหี้ยหนิ กูพูดเล่นนะเว่ย ชิบหายหละ เพื่อนกูจะเป็น ผัว ของผัวน้องแหววซะแล้ว”

“ไอ่ห่า ... กูก็พูดเล่นเหมือนกัน ... คิดมากไปได้ ... ว่าแต่ ... ต้องงงง เราถนัดรับอะ ต้องรุกให้เราได้มะอะ น้าๆๆ น้า...ต้อง...น้าๆๆ”

“เฮ่ย ไอ่เหี้ยหนิ ... กูเสียวววว”

“ต้องอะ...แค่นี้ ก็ทำให้ปื๊ด ไม่ได้... หึ...โป้งต้องแล้วด้วย”

“ไอ้เหี้ยหนิ ยิ่งทำยิ่งเหมือนเว้ย มึงไปขอแม่งเป็นเมียเลยปะ”

“แต่ปื๊ดรักต้องนะ... รักมานานแล้วด้วยอะ ...จู๊บบบ  จู๊บบบ”

“เหี้ยหนิ พอเห๊อะ ... รถมาแล้ว”

“เออ ... พอก็ได้วะ ... กูคงเข้ากะมึงไม่ได้หรอก เพราะ กู ... ใหญ่  !!! “

.....ผมกะปื๊ด นั่งรถเมล์ไปลงที่วิสุทธานี สถานที่ที่รวบรวมที่เรียนพิเศษไว้มากมาย ที่จริงผมก็ไม่ได้อยากมาเรียนนักหรอก แต่อยากมาหลีสาวๆ มากกว่า เผื่อจะได้สักคน มาควงกะเค้ามั่ง

“อ่าๆๆ นักเรียน เงยหน้า จ้อง ดู หาที่จดบนๆ เลยนะจ๊าๆ” เสียงอาจารย์สถาบันแห่งหนึ่ง ยังเป็นที่คุ้นหูอยู่ทุกๆ วัน

“เฮ้ย ไอ้ปื๊ด มึงเคยเห็นหลุมดำมั้ยวะ ... Black Hole อะๆ ???”

“ไหนวะๆๆ ???”

“นั่นไง ... มึงมอง 45 องศา จากทิศเหนือ มุมก้ม 30 องศา จากแนวระดับ แล้วถลกหนังตาให้กว้างๆ จะเห็นแน่นอน ... Black Hole ”  ผมชี้ไปที่ร่องตูดของผู้หญิง อ้วน ล่ำ ดำ ถึก แต่ไม่ถึงขนาด อ้วน เตี้ย เหี้ย ดำ มากนัก

“โห่วว ไอ่สรัดเอ๊ยย กุแม่งส่องตั้งนาน มึงเอา หลุมเหี้ยไรมาให้กูดูเนี่ย นี่มันไม่ใช่ Black Hole ธรรมดา แต่แม่งเป็นถึงขั้น Black Hell Hole เลยนะมึง ...”

“โหว ขั้นเทพ ... หลุมดำนรก เลยหรอวะ”

“เทพ... พ่อมึงสิ ตูดหมาพุดเดิ้ลสีดำ บ้านกูแม่งยังน่ารักกว่า”

“เฮ้ย ... ไอ้ปื๊ด แล้วคนนั้นเป็นไงวะ”

“ไหน ??? คราวนี้ Black หรือ White Hole  หละมึง ??? “

“ ไม่มีหลุม ไม่มีร่องเหี้ย ไรทั้งนั้นแหละ ... กูจะให้มึงดูคนนั้น นั่นอะ... แจ่มป่าว ?”

“เย้ดดด ... คนนี้ กูเห็นมาหลายวันละ กูว่าแล้ว มึงต้องชอบ...”

“เฮ้ย ... มึงรู้ใจกูขนาดนี้เลยหรอวะ”

“แหม ไซส์ มึง กูยังรู้ นับประสาอะไร๊ กะใจมึง ทำไมกูจะไม่รู้”

“มึงหนิ ช่างเป็นคู่ขา กะกูได้ดีจริงๆ ว่าแต่ ... มึงมารู้ไซส์ กูได้ไงวะ”

“ก็ตอนนั้น มึงซ้อนมอไซค์ กู แล้วกูรู้สึกเหมือนมีพยาธิเส้นด้ายไชจากขาหนีบมึงมาที่ตูดกูอะดิ”

“ไอ่สรัดหนิ พยาธิเส้นด้ายห่าไร ของกู ไซส์ อนาคอนดา แดกปลาวาฬสีน้ำเงินตายขึ้นอืดชุบแป้งทอด นะมรึง ... ไอ่สรัด หนิ ทำหน้า ไม่เชื่อกู เด๋วแม่งควักมาฟาดปากฉีกเลยมึง”

“เอาเดะ...สรัด เด๋วกัดแม่งให้ขาดเลยมึง”

“เฮ้ยๆๆ นอกเรื่องแล้วๆ ว่าแต่ สาวน้อยจิ้มลิ้มคนนั้น ชื่อไรวะ”

“ปาน...”

“ปานจู๋ยื้ด ???”

“ยื้ด พ่อมึงสิ ของกูเต่งตรึง ดึ๋งดั๋ง อัจฉริยะนะมรึง...? เค้าชื่อ ป่าน ไม่ใช่ ปาน”

“ชื่อป่านหรอวะ แม่ง... แล้วป่านเท่าอีริ มั้ยวะ?”

“ไอ้เหี้ยหนิ... ชักไปกันใหญ่และ นี่มึงจะจีบเค้า หรือมึงจะฉุดเข้าวะเนี่ย? “

“โห่ กูพูดเล่น ไอ้สรัดหนิ ... เฮ้ย มึงขอเบอร์ให้หน่อยดิ “

“ไม่เอาโว่ย ... อยากได้ก็ขอเองดิ เด๋วเค้าตกหลุมรักกู แล้วมึงอย่ามาน้ำตาเช็ดหัวเข่าหละ”

“โห่ แค่นี้ แม่งไม่ใจ... สรัดเอ๊ย...”

.....หลังจากวันนั้น ผมเดินตามป่านทุกวันหลังเลิกเรียน คอยตามเธออยู่ห่างๆ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปคุย ผู้หญิงอะไร เดินเร็วชะมัด... แม่ป่านมารับเธอทุกวันหลังเลิกเรียนพิเศษ ผมได้แต่แอบมองเธอขึ้นรถ ด้วยสายตาปริบๆ น้ำลายเอ่อ กำเดาพุ่ง

ผู้หญิงอะไรหวะ ... โคตรน่ารักเลย ...

.....เช้าวันเสาร์ ผมตื่นไปเรียนพิเศษแต่เช้า ... เช้าของผมหนะเหรอ 9 โมงครึ่ง เอง ... ผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง ที่นั่งทุกที่เต็มหมด เหลือแค่ 2 ที่ ... โอ้แม่เจ้า ที่ข้างๆ ป่าน 1 ที่ กะที่ข้างๆ ยัย Black Hell Hole นั่น ... แล้วใครจะโง่ไปนั่งข้างๆ ยัยนั่นหละครับ ... เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง กามเทพแผลงฤทธิ์ ให้สองเราได้ใกล้ชิดกัน มันชั่งเป็นที่นั่งที่วิเศษ ประดุจดั่ง ฮันนีมูน ซีท ในเมเจอร์ ยังไง ยังงั้น ...

“เอ่อ... มีคนนั่งมั้ยครับ ?” ผมถามป่าน แบบเสียงสั่นๆ มือสั่นๆ หัวใจมันแทบจะดิ้นพล่านหลุดออกมาจากอกของผม

“ไม่มีค่ะ...”

“ขอบคุณครับ...” ผมค่อยๆ นั่งลง พลางคิดในใจว่า ถึงที่ตรงนี้ จะมีคนนั่ง ผมก็จะขอไปนั่งในหัวใจเธอละกัน

“มองอะไรคะ...? “

“อ่อ เอ่อ... เปล่า ครับ เปล่า ... “ ผมสะดุ้งเฮือก  ไม่รุว่าเหม่อไปมองหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

.....เวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน ผมนั่งเรียนข้างๆ เธอไปเรื่อยๆ 1 ชั่วโมงเหมือน 1 เศษเสี้ยวของวินาที ผมอยากให้เวลามันหยุดอยู่ตรงนั้นตลอดไป ให้สองเราเคียงข้าง อยู่คู่กันไม่ห่างกาย

“เธอๆ ข้อนี้ ตอบอะไรหรอ... ? “  ผมสะดุ้งอีกครั้งเมื่อป่านหันมาถามโจทย์เลขผม

“อ๋อ ข้อนี้ ต้องเอา ความน่ารัก+ความสวย ยกกำลัง 3 ถอดแสควร์รู๊ด แล้วหารด้วยความรัก ได้ผลลัพธ์ เท่าไหร่ แล้วเอามาบวกกับ หัวใจ ของเรา ... จะได้คำตอบสุดท้าย คือ รักเธอ“

“ฮะ ... อะไรนะ ?”

“แหะๆๆ พูดเล่นหนะครับๆ ... ข้อนี้หรอ สบายมาก ... นี่ไง คำตอบ ...”

“โหว ทำไมเก่งจังอะ คิดแป๊บเดียวเองอะ ไม่ต้องใช้กระดาษทดเลยหรอ ?”

“อ๋อ ผมคิดเป็นแต่ในใจหนะครับ  เพราะผมคิดนอกใจไม่เป็น ...”

“โหว ... เธอหนิ เน่าใช้ได้เลยนะ”

“ถึงจะเน่า แต่ก็เข้าถึงใจเธอนะ”

“แหวะๆๆ  พอเหอะๆ ... เออ  เธอชื่อไรอะ ? “

“เราชื่อต้อง ... เธอหละ ?”  ผมถามไปงั้นหละครับ ที่จริง ก็รู้อยู่แล้ว

“ป่านค่ะ ... “

“พอดีผมเป็นคนระยอง เวลาเรียกป่าน ก็ต้องเรียก ... ป่านหิ๊ๆ สิครับ ?”

“อะไรนะคะ...? “

“อ๋อๆ เปล่าครับๆ ไม่มีอะไร พูดเล่นหนะครับ” โอย สันชาติญาน ความโฉด หื่น มันออกมาเอง

..... และแล้ว กามเทพก็แผลงฤทธิ์ ยิงศรรักปักอก ... ทิ่มทะลวงหัวใจของผมให้หลุดลอยไปอยู่กะหัวใจของป่าน ... เธอช่างน่ารักอะไรเช่นนี้ หลังจากวันนั้น ผมก็เดินตามเธอไปส่งที่รถแม่ของเธอทุกๆ วัน แต่ไม่ได้ไปส่งถึงประตูรถหรอกครับ กลัวลูกตะกั่วจะพุ่งออกมาจากรถ แล้วมาฝังอยู่ในกบาลทุยๆ ของผม ...

..... ผมเดินตามติดเธอแจ จนใครๆ ก็คงคิดกันว่า สาวน้อยคนนี้ เสร็จผมแล้วแน่ๆ

“นั่งด้วยคนนะจ๊ะ...? “

“อือ นั่งสิ ... “

“กินข้าวยังอะป่าน ?”

“กินแล้ว...”

“อืมมม... มานานยังอะ ?”

“ก็ตรงเวลาเข้าเรียนอะ ... ไม่สายเหมือนต้องหรอกหนะ”

“โห่ววว ... ก็มันตื่นไม่ทันนี่นา”

“นี่ จะเรียนมั้ย ชวนป่านคุยอยู่ได้ ป่านเรียนไม่รู้เรื่องนะเนี่ย ...”

“ครับๆๆ ขอโทษครับๆ ไม่ชวนคุยแล้วๆ”

......บางที ก็ดูเหมือนเธอจะเบื่อๆ รำคาญๆ ผม แต่ผมก็ได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองในใจ ว่าคงไม่มีอะไร ... คนเพิ่งรู้จักกัน คงไม่มารำคาญกันเร็วขนาดนี้หรอก ... แต่แล้ว สิ่งที่ผมคิดกลับเป็นจริง

“ป่าน เย็นนี้แม่มารับรึเปล่า...?”

“เปล่าอะ...” เธอตอบสั้นๆ แล้วเดินลงไปหลังจากเลิกเรียนในเย็นวันหนึ่ง ผมเดินตามเธอไป จนถึงหน้าที่เรียนพิเศษ ... มีรถบีเอ็ม ซีรี่ 5 คันงาม จอดอยู่ ...

“เมื่อไหร่จะเลิกตามเราซะที แฟนเราเค้าไม่ชอบ...”

..... ตึ๊งงงงงงงงงง.... หน้าผมมันชา ไปทั้งหน้า เหมือนโดนตบด้วยมีด 800 เล่ม พร้อมๆ กันอย่างไม่เป็นจังหวะ ... หลังจากเธอพูดจบ เธอก็สะบัดตูดเชิดใส่อนาคอนดาของผม แล้วเปิดประตูบีเอ็ม คันงาม นั่งออกไปอย่างรวดเร็ว ...

ปิดฉาก เธอจากไปแล้ว ... ทิ้งไว้เพียงแค่ความเจ็บปวด...

“โหล ไอ้ปื๊ดอ๋อ ... “

“เออ มีไรวะ เสียงซึมเศร้า ... ว่าวตกหลุมอากาศหรอมึง ?”

“ว่าวเหี้ยไร กุเซ็งอยู่เนี่ย น้องป่านแม่งพ่นพิษ ... “

“อ่าวเฮ้ย ป่านที่มึงเจอที่เรียนพิเศษอะนะ ?”

“เออดิวะ... แม่งมีผัว เสือกไม่บอกกูแต่แรก ปล่อยให้เจี๊ยวกุอยุอย่างมีความหวัง มาตั้งหลายคืน สรัดเอ๊ย...”

“โห่ว ไอ้หน่อมเอ๊ย  เจี๊ยวมรึง คงหวานสู้เจี๊ยวแฟนยัยป่าน ไม่ได้อะดิ ถึงได้โดนมันหรอยไปต่อหน้าต่อตา...”

“แม่งเอ๊ย... ถึงเจี๊ยวกูไม่หวาน แต่น้ำกูหวานนะมรึง ... เหี้ยแม่ง ... มึงมาชิมน้ำกูมะ ? มามะๆ วันก่อนมึงยังจะล่อกูอยู่เลยไม่ใช่หรอ วันนี้ กุไม่มีใครแล้ว มามะๆ ปื๊ดที่รัก มาให้ต้องล่อตูดซะดีๆ “

“เหี้ยเอ๊ย ... ไม่ว่าง ล่อกะผัวน้องแหววอยู่ ... “

“อ่าว ไอ่สรัดหนิ รับมุขกุอิก ... เฮ้ย ไปแดกเหล้ากันปะ ... แก้เซ็ง”

“ใครเค้า เซ็ง เครียด แดกเหล้ากันวะ ??? เค้ามีแต่ ... เซ็ง เครียด ชักว่าว ทั้งนั้นอะ”

“ได้ผลจริงหรอวะ ?”

“ลองดิ ... สรัด”

“เซ็ง เครียด ชัก....ว่าว
 เซ็ง เครียด ชัก....ว่าว

 เซ็ง เครียด ชัก....ว่าว
 แม่งเอ๊ยยย เมื่อไร จะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน กะเค้าซะทีวะ”

****************************************************

27/10/49  04.23

มาให้อ่านอิกเรื่องแล้วนะ

คราวนี้ จะแต่งให้แม่งยาวได้ใจ

ใครใคร่อ่านก็อ่าน ใครขิ้เกียจ ก็ไม่ว่ากัน

แต่งเพราะเซ็ง... อยุบ้านไม่มีห่าไรทำเลยหวะ

ไปและ...

ถ้าอ่านแล้วยิ้ม หนุก ขำ หัวเราะ

บอกด้วยนะ...

อยากเห็นคนอ่านแล้วยิ้มได้ แต๊งค์ หลาย

มาอัพเดท เครดิตนิดหน่อย ลืมให้เครดิต บางมุข

มุข 1 "เซ็ง เครียด ชักว่าว" อภินันทนาการความจังไล โดย "หมีไม่รักดอย"

มุข 2 "ป่านเท่าอีริ" อภินันทนาการคำผวน โดย "แจ๊คครึ่งวิ"

แล้วก็มุขบางมุขคงเคยผ่านตามาแล้ว อันไหนไม่เคยเห็น

นั่นก็คือ กุคิดเอง...

ไปหละ...คนเข้าก็เยอะ เม้นให้นิดเดียวเอง

แม่งขำจนหำกุดกันหรอไงวะ มะเม้นให้เลอ แค่อ่านจบก็ดีใจและ

บาย